شعبه دوم هرگزخانه من

یه شعبه واسه این وبم زدم یعنی میخام دیگه تواون جدیده کارکنم

میخوام مجموعه اشعارمو(چرت وپرتامو) چاپ کنم امیدوارم حمایتم کنید

اینم آدرس جدیدم:

         www.meysam18deyhargez.blogfa.com

                 غصه ای در دل من پنهانست

                 خانه ام روبه سوی ویرانیست

                 قصه طولانی وگوینده آن

                زخمی حادثه ای پنهانیست

خمار افتاده درکنج اتاقم من

لبالب گریه های خیس ودلگیرم ....تراحتی شده یک بار دیگرهم ندیده .من نمیمیرم

...وآتش تکه های سرخ .جواهرهای داغ و قطعه های کوچک خورشید

و منقل خالی و دل سرد وسر در درد

خمار افتاده در کنج اتاقم من

اتاقم خامش و من سرد وتاریکم

             و من خاموش اتاقم سرد وتاریکست

                               و معتادم به تریاک نگاه تو 

                                              مرا دریاب که من مجرم نه بیمارم

 بیا آری به دیدارم شده حتی درون خواب

و معتادم به گرمای نفسهایت

                به موهایت

                                به آن پیچ و شکن آن تاب

و معتادم ...

تو کردی این چنین معتاد و دادی خوب بر بادم

ومعتادم به تریاک نگاه تو . نه ...تو خود عادت

                                                            تو خماری نه تریاکی

به کنج خانه و تاریک خانه

لیک خورشیدی کنارم میدرخشد

زرد .قرمز . تند .زیبا.گرم .وای آهسته میسوزد

تو گر آیی {که تریاکی}شوم آتش  بسوزم گیرمت دربر بسوزانم .کنم نشئه تمام عالم از تریاک تو

تا قرنها نشئه کنم خود را و دنیا را

تو می دانی ؟؟؟؟؟؟؟؟

                             گمانم نه

تو می آیی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                           نه هرگز نه

خمار افتاده در کنج اتاقم من

چو خورشیدخدا چون ماه چون زهره چو هر طاقی

                                                                     میان جمع. طاقم من

مرا ای جفت ای همسان . مرا ای دعوت نیلی

مرا ای نشئگی های پس از تریاک خود .دریاب

مرا این بعد موهوم وجود آدمیت را

مرا این سرزنشها را

              مرا این خلقت نیمه

مرا این همچنان یک آیه تحریفی اهل تسنن را

مرا این نقطه . کاما را

مرا این نطفه  نارس       مرا این عاشق دریا

علامات سوال و {نقل از...}ها را

                                              مرا دریاب           

                                                           من تنهای تنهایم

مرا این هجمه احساس

                                  مرا این باغ عطر یاس

                                                  مرا آلوده تریاک

                                                          مرا این عاشق بی باک

                                                                                          مرا دریاب

فتاده گوشه ای .کنجی. میانی {هرچه هستم باز تنها}

                                                                باز با یادت خمارم من

میان ابر خورشیدی هویدا شد

چه میبینم ؟در این خانه هم وا شد

تو میگفتی که می آیی و حالا آمدی جانم به قربانت

دو چشمم تار میبیند   وبا این حال و روزش باز

ترا چون سرو بالا و چو اسپیدار میبیند

ترا ...این قامت بالا

                          ترا ...این بودن والا

                                         ترا ...تریاک اصل نشئگی آور 

                                                          ترا ...ای آب .هوای زندگی آور

تو نزدیک آمدی و دست یازیدی        به سوی من ؟

شدم آتش گرفتم گر  بسویت دست یازیدم

حباب اشک در چشمم

ترا میبینم و آسوده . چشمانم دگر آهسته میبندم     

چون اینجایی...

                       چون اینجایی دگر آسوده هستم من

دو چشمم را که ساعتها   نخوابیدست میبندم       تو اینجایی

وحالا  بوی تو .گیسوی تو .لبخند تو.آن ماه ناز روی تو

                                                                           اینجاست .رو در روی من

                                                                                                              آری

ومن نشئهم

{تو میدانی گل رویا چه وقتی میشکوفد باز میگردد ...نه مشکل نیست میدانم }

و من نشئه

دو چشمم را دوباره بازگرداندم

 هوا دودی اتاقم گرم و تاریکست   

شعاع آفتابی نقطه چین .آهسته

                   میپیمود در عرض اتاقم راه

                                         و میشد ناپدید و باز می آمد   

                                                      و من اینجا .هنوز اینجا

                                                                         فتاده نشئه در کنج اتاقم من

ترا دیدم ؟؟؟؟؟؟؟؟

تو برگشتی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟نمیدانم! نمیفهمم  ...

ولی هر چهست میدانم

                       سرودم من        بله من مطمئن هستم

سرودم... شعر نه...یک مرثیه ...یک نامه نه غمنامه زیبا

ترا دیدم ؟؟؟           تو برگشتی؟؟؟ نمیدانم

ولی رویید در کنج اتاق من

                         برای چند لحظه یک

                                                                گل رویا

اومدم گل میکارم

بعد تو من چه کنم؟؟؟؟

تیغ را میگیرم

بوسه  تیغ چه میخواهد کرد

                              با لب گرم رگم میدانی

بعد تو خواهم مرد

تیغ را میکشم  آنجایی

که نوشته بودم مدتی پیش فقط نام ترا

نام تو آه چه زیبا نامی

میکشم....تیغ هم میبوسد نام ترا

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من به نور حساسم

من به شمع وحتی در شب

به شباهنگ خدا حساسم

 شعرمن تولدیک کوه

                       آنکس که عشقت را خیالش هست   

                            ... 

هم {هرگز} سیاهست هم {مرگ}

سلام ببخشید دیر به دیر به روز میشم اما برای امروز چند شعر کوتاه از دیوان هرگز رو همون طور که قول داده بودم براتون میذارم امیدوارم خوشتون بیاد.

هرگز

...و من از هرگز تو میترسم

هر دمی منتظرم تا بگویی {هرگز}

چون تو با { هرگز } خود همزادی

من ز تو پرسیدم         تو به جای هرگز

بله گفتی: { آری}

اولین بار ز تو بشنیدم             که تو گفتی :{آری}

آن زمان که گفتم : {غیر من کس داری ؟؟؟؟؟}

.........................................................................................................................................

آری

گفتی {آری}؟

وای {آری}؟

تو  ؟به من میگفتی؟          

                             غیر نه ؟

                                                هرگز

تو و {آری }؟

ناف تو با {نه} و {نه }ببریدند

از ازل هم گفتند که ندارد زیبا یک جو وفا

باز گفتی { آری }؟؟؟

آن زمان که گفتم :

                                 {{قصد رفتن داری ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟}}

.........................................................................................................................................

قصد

همه از {آری}خوشحال شوند

چون که {آری} جوابیست قشنگ

خاصه آنگه که لب قرمز تو گفت {آری}

                                                 لیکن

تو جوابی دادی

                       کمر من بشکست 

                                      بله گفتی :{آری}

                                                                آن زمان که گفتم :

                                                                                           {قصد رفتن داری؟؟؟؟؟}

درپایان بایدبگم اینها اشعار مجزایی هستند و بین سرودن هر کدام حداقل دو روز فاصله هست.

اصلا به زندگیم امیدوار نیستم دارم میمیرم مثل یه ماهی که اگه دیگه آبم بهش برسه فایده ای نداره و دیگه مردنش قطعیه.دیروز که از همدان به تهران برمیگشتیم و من دشت های فراخ رو میدیدم دوست داشتم در رو باز کنم و بزنم بیرون از دنیای شما فاصله بگیرم برم به دشت مثل یه فراری .نه الان که شش هفت ساله از زندگی ودنیا خسته ام کسی هم نمیتونه کمکم کنه.نمیتونه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یک شعر نیمه تمام دارم به اسم {زهر}

زهر

معنای رفتار ترا هرگز نفهمیدم

                              ای پرغرورم سرو من ای عشق ای زهر

عشق تو هم آلوده عجب و غرورست

رفتار تو ساده . نه رنگارنگ و سریست

حالا تویی و من!فریب و قلب تنها

                           حالا منم با تو !غریب و عشق رنگین

خوب نیمه تمامه اما کاملش میکنم

من عاشق کسی باشم؟ من؟هرگز هرگز تمام اشعار من تقدیم به مرگه{اکثر اشعار من}حالا دیوان {هرگز }رو در چند روز آینده میذارم در اون دیوان که پر از اشعار کوتاهه  میتونید تپشهای یک قلب ناامید و خسته رو با تمام وجود حس کنید.

شعر دیگری به اسم{پیچک تن}تقدیم به کسی که منو بعد از مرگ هم زنده میکنه :

پیچک تن

سایه پیکر تو       غره وسرو سهی گون و بلند

بر مزار من بیچاره نکن گریه نکن

           شاد باش ای گل مغرور بخند

توی قبرم حالا نیستم آزاری             باز نزدیک بیا

تا که شاید روزی          آفتاب سایه پیکر

تن بیجان مرا دانه کند        گریه ات آب شود

دانه را جان بدهد                بوی باران بدهد

تن من ساقه شود  همه اش پیچ شود       همه اش تاب شود

بشود...پیچک پای تو وپیکر تو

تا بگویی  :{روزی باد مرا آورد و

                                روز دیگر برد

                                               بار دیگر آورد}.

وشعر سوم به نام خاکستر:

خاکستر

من به خاکستر بعد از آتشی میمانم

که بریزی آب و خاموش کنی

من به یک نامه شبیهم که نخوانده

برهانی تو به کنجی و فراموش کنی

من به یک قصه صدباره آخر معلوم

 که نخواهی که صد ویک بارش گوش کنی

میمانم!!من چرا این و تو آن

در کار خدا میمانم

تو شبیهی به همه     تو به یک شعر حماسی

تو به یک یاس          نه خود.بوته یاسی

تو به یک کلبه گرم وسط قطب دل یخ زده ام میمانی

تو خود عشق  نه تو معشوقی

تو به آن گم شده تازه ز ره آمده ام میمانی

لج نکن                 من هنوز عاشق چشمان توام

لج نکن وای که درحسرت دیدارتوام

پس ازآن روز که رفتی و  دگر نورگل روی ترا نیزندیدم

گرچه تو دوست نداری لیکن         دردلم هست هنوزعشقی و من یارتوام

یاد داری که شبی    فکرکنم جمعه ای ازفصل زمستانی بود

تو به من خنده ای ازروی ترحم زدی وگفتی:{خوب باید رفت}

به تو گفتم که :{بمان...لج نکن حرف.حرف توکه نیست}

وتورفتی...

من درآن جمعه سرد    که دگر فکر کنم بامداد و سحر فردا بود

یخ زدم                =ازسرسرما؟            =هرگز...ازبد حادثه درکنج غریبی مردم

لج نکن  من هنوز عاشق چشمان توام       لج نکن

توفقط ازسرحرف مردم         قاب عکس من بیچاره نهادی برمیز

تو نکردی گریه                  نه. برای من. هرگز  هرگز اشک نریز

قاب عکسم را تو        وقت تنهایی خود  میخوابانی برمیز

تو چرا باز کنی از من و عشقم پرهیز؟؟

لااقل حال که من عکس.فقط عکس شدم    و هنوز عاشق چشمان توام ... لج نکن

بگذار .تا که عکسم بر میز

          روز و شب .شام و سحر

ناظر آمدن و رفتن نازت باشم

بگذار.عکس من  معتکف کنج اتاق تو بماند چندی

اعتکاف من وحالا عکسم  از ازل تا ابد است

گوشه قلب تو          وقتی بودم             و الان

گوشه خانه تو         آنزمان که عکسم

قاب عکسم را تو برنگردان بگذار                  گاه گاهی چشمت  نه به من. که به قابم افتد

گاه میگویی آیا:{قاب حیف است}؟؟؟؟؟بگو

چشم تو   دل تو

                   خانه ات

                           گوشه و کنج نگاه تو و حال

                                                      قاب عکس

                                                              همه چیز تو برایم حیف است.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

راستی که حالی بهم دست دادکه نگو هرموقع شعر اینجوری مینویسم گریه ام میگیرد اصلا من گریه

و حال خراب رو خیلی دوست دارم.

سلام

امروز انگیزه من برای نوشتن .شعر ونثرنیست خیلی مهمتره دونفر برای من نظردادن که البته نه به من

شاید به هزارتا وب دیگه من خواستم نظرشونو پاک کنم اما بعد منصرف شدم وگفتم بهتره چندخطی در

مورداونها بنویسم اونهایی که فکر میکنن آزادی این واژه مقدس  یعنی اگه خانم هستند برهنه باشند

واگه آقا هستند مو هاشونو دم اسبی کنن وراجع به رییس جمهور یه مملکت چرت بنویسن وبه پیامبر

اکرم توهین کنند و بگن سایت دانمارکی چیزی نگفته تازه اگرم گفته راست گفته اولا  اینا سیاسی

نیست سیاسی اینه که شما ازحقوق هسته ای ایران ارث داریوش هخامنشی دفاع کنید دوما اگه

سیاسی باشه وبلاگ من سیاسی نیست خواهشا فریب  نخورید ماقبل از اینکه مسلمان باشیم ایرانی

هستیم وارث داریوش  بزرگ و خشایارشا و کوروش پیامبر .زمانی مافرهنگ صادر میکردیم الان رو نگاه

نکنید انگلوفیلی وآمریکا دوستی مد شده  زمان مادها نیمی از آسیا مادگرا بودند لباس مادی میپوشیدند

ومانند اونها رفتار میکردند در داخل کشور هم منافق نداشتیم اصلا اون موقع دروغ نمیگفتند مطلب پایین و

بخون ببین هرودوت که دشمن ایرانیا بوده چی گفته  ببینیداگه دوست دارید ایرانی باشیدالبته همین دوست داشتن کافی نیست برید ببینید ایرانی چطور بوده رفتارش چطور بوده بابا یه کم ایرانی

باشید.

بزرگترین رسوایی برای یک ایرانی گفتن دروغ و داشتن بدهی بود.                     نقل از هرودوت

اگر علم در ثریا  باشد مردانی از پارس بدان دست میابند.                   پیامبر اکرم(ص)

{روزی}تمام علوم از قم به سایر بلاد منتشر خواهد شد.                       امام جعفر صادق{ص}

اگر یک ایرانی مرتکب دروغی می شد اول از همه توسط دادگاه قبل از هر مجازاتی از نعمت ایرانی بودن

محروم میگردید.                                                                   نقل از هرودوت

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

برای آنهاییکه به ایران عزیز عشق میورزند وبا دانستن این گونه مطالب افتخار میکنند و سعی میکنند

ایرانی  باشند:

شما میدانید احتمال پیامبر بودن کوروش  شاه بزرگ هخامنشی زیاد است و شاید تا سالهایی دیگر

این فرضیه توسط مورخین ودانشمندان به اثبات برسد نام کوروش بزرگ بارها وبارها در تورات ودیگر کتب

دینی با اصطلاحاتی مثل {کسی که درهای بابل با رضایت بر او باز شد}و....آمده.

حتی نام {خشایارشا}{نام درست او همین است}در بیشتر کتب دینی مثل تورات و کتاب اشقیائ نبی

و...با نام اخشورش آمده احتمال پیامبر بودن کوروش هم زیاد است.

پارسیان زیباترین مردم جهان بوده و هستند خشایار شا در کتاب آن خرفت دروغ نویس .هرودوت بسیار

زیبا توصیف شده {هرودوت دروغ مینوشت وتاریخ را به نفع یونانیان و وقتی یونانیان نبودند به نفع رومیان

تحریف میکرد اما در بیشتر جاها در مقابل حقیقت سرتعظیم فرود می آورد و از نیکویی ایرانیان سخن

می راند مثل عبارات بالا که قطره ای از دریاست}و به نام {درازدست} یعنی کسی هیکل زیبا وموزونی

دارد خوانده شده است.

اما اختراعات ایرانیان:

ارابه داس دار که سالها وسالها پیروزی را برای پارسیان به ارمغان می آورد.

قدرت جنگی ونظامی نفت {بوسیله کوروش بزرگ و کارشناسان نظامی او} که به تربیت افراد زبده ای به

نام {نپتان}انجامید.

تاسیس نظام ده دهی برای اولین بار در جهان در ارتش ایران {که حالا تمامی ارتش های جهان از آن

شیوه تبعیت میکنند}

 برای خواندن ادامه مطالب و توضیح هر یک از اختراعات  ایرانیان صبر کنید.

                                      دوستت دارم

شاید از کالبد من پس از آتش زدنت

جز زخاکستر سردیم نماند بر جای

لیک اگر خرده نسیمی بوزد

                                  خاکستر

                                         میشود آتش وفریاد زنان میکند این ایراد:

               { ای تو آتش زنه بر جان وتنم

                                          دوستت میدارم }

حتما آن چینی قلبم نتوان بند بزد

بعد از آن لحظه که با دست قشنگ تو شکست

لیک اگر گوش کنی میشنوی       

                               بند بند چینی

                                                همه فریاد زنان   میکند این ایراد:

   { ای تو سنگی که شکستی دل وقلب وبدنم

                                           دوستت میدارم }.

با این شعر به یاد ترانه قشنگ خواننده محبوبم افتادم :

(در این دنیا تک وتنها شدم من          بی آبی در دل صحرا شدم من

چو مجنونی که از مردم گریزد            شتابان درپی لیلا شدم من)

بغض راه گلوم رو گرفت اشک تو چشمام حلقه زد شاید الان بعضی ها

نمیفهمند چی میگم اونها عاشق حقیقی نیستند چندبار دیگه شعر من رو

بخونند شاید فرجی بشه یه لحظه صبر کنید حال عادی پیدا کنم.....

با اینکه با خودم قرار گذاشته بودم فقط اشعار خودمو تو وبلاگ بذارم اما

تلفیق شعر خودم با این ترانه شادمهر امونمو برید.

     دومین شعر:{نیمه تمامه ولی هروقت کاملش کردم دوباره مینویسم}

                               بی خیالی

کار دو چشمت بی خیالی بود        عشقت به سان سیب کالی بود

تقصیر قلبت بود بدبختیم               چون رسم آن حالی به حالی بود

گفتی که{دارم دوستت؟}            این جمله هم لحنش سوالی بود

دریا

دریا هر لحظه هر ساعت هر روز

به پابوس خاک پای چه کسی

به ساحل می آید؟

به پابوس تو ؟

به پاس او؟        به پابوس چه کسی؟

اگر بدانم وروزی او را

هر وقت هرکجا بیابم

عمری بوسه زن خاک پای او خواهم شد

اگر حس کردی روزی    دلت جای کسی شد

اگر دستان   گرمت       پناه بی  کسی  شد

مرا هم یاد خود آر که در هجر تو مردم                                       

تمام جان من سوخت ز تو کامی نبردم

اگر یاری. زمانی           ز قلبت دلبری کرد

نشو با او جفاکار           نکن رفتار خود سرد

مرا هم یاد خود آر         که بودی سرد با من

بدان هر کس که بودم     دلت بد کرد با من

برو خوش باش با او        نکن یادی هم از من

نبودی تو منیژه               نکن یادی ز بیژن

..............................................................................................................

این هم یک شعر که دیروز سرودم البته فعلا نیمه کاره است و به سبک

کوچه بازاری احتمالا بعد از امتهانات (یعنی ۱۹/۱۱به بعد)کاملش میکنم

به نظرم خوب چیزی از آب در میاد اما نمیدونم اسمش  رو چی بگذارم

{الهی}.{قسمت}یا.... فعلا همین رو بخونید ببینید خوشتون میاد نظرهم

یادتون نره

قسمت ماکه نشد الهی قسمتت بشه       تا که خنده ای   رو  لبهاش  ببینی  تو  لااقل

ما ندیدیم آرزو به دل شدیم وپیر شدیم      برق عشق رو کاش ببینی تو چشاش تو لااقل

                                                                                   فعلا همین دو بیت کافیه

مینویسم اما نوشدارو پس از مرگ سهراب...امیدوارم نباشه.من این شعر رو ده روز پس از زلزله کامل

کردم.

نه سقفی یا نه دیواری نه بامی    نه صبحی یا که ظهری یا نه شامی       

ز چشمانمان همه گریه ست وماتم        چو بیند سرد و ویران قلبمان بم

یکی کودک که داد از دست مادر             یکی مادر که داد از دست دختر

برامان نیست جز ماتم و آزار                  چو بیند کودکی در زیر آوار

زمین را مردگانم نیست طاقت               کسی در شهرآیاهست راحت؟

تمام شهر فریادست وخونست              به مادرها به باباها جنونست

چو بیند داده از کف هر چه فرزند           چو بیند کودکش در خاک دربند

چه کودک مرد در آغوش مادر               و مادر میزند بر سینه بر سر

به لالایی اثر نبود ز مادر                     خدایا این شبان را بر به آخر

کسی کو تا کند سقفی دگر را؟           کند خندان لب چشمان تر را؟

به خون هر جای بم مانند دریا              هزاران کودک آواره هرجا

ستاره در کویرم نیست پیدا                 خدا خورشید بم را کن هویدا

به بم هر جا بود غم غصه شیون          کسی از ماجراها هست ایمن؟

خدایا روح آنها شاد گردان                    دوباره ارگ را آباد گردان

تمام ما ز یک تن جسم و روحیم             بلا سیلست اما ما چو کوهیم

همه کس ذکر گوید با لبانش                 خدایا هرچه خواهی کن همانش 

                                         تقدیم به زلزله زدگان شهر تاریخی 

                                                        بم 

صحبت عشق کنم گر باتو .تو به من میخندی

عشق بازیچه قلب تو که نیست که اگر خواستی عاشق بشوی

وبمانی چندی...       بعد از آن عشق رهانی و شوی عاقل دهر

شوی اول با من همچو لیلی وکنی

بعد با این دل بیچاره و مشتاقم قهر

زندگی با تو عزیز          چو عسل شیرین است

پس چرا با قهرت

عسل بودن خود کردی زهر؟

دل درمانده من...               دل آواره من...پی تو میگردد

تو کجایی که هنوز؟آفتاب از پی تو شرق به غرب همه دم آواره است

رود میخیزد...دنبال تو است تا به دریا ریزد

تو کجایی که هنوز؟

قاف تا قاف زمین همه کوهند و نکو میگویند همه {کو؟}میگویند

تو چه پنهانی عزیز؟که همه میگویند کو؟کجاست؟

این همه آمدنش دیری وتاخیر چراست؟

چشمهایت آبی لب تو سرخ وشرابی رخ تو مهتابیست

از تو واین همه ات سهم من بی خوابیست

چه محال بوسه ام از لب و رخساره تو

چه بعید عشق تو بر دل بیچاره من

از کسی پرسیدم که چه تفسیر بود خنده مستانه تو؟

او نگاهی کردو ذوب شد آهسته و ندانست که تفسیر چه بود

من کجا حس اثیری نگاه تو کجا؟

تو کجادل آواره من عشق نکوی تو کجا؟

چه کسی میدانست جز خدا ودل من با دل تو

جز زتقدیر نبود

ورنه من لایق لبخند نگاه؟

                ورنه من جرات دزدیدن ماه؟

                                                 در خودم میبینم؟

تو ومن تقدیریم

تو به پیشانی من حک شده ای

من به پیشانی تو حک شده ام

من سوالی کردم که:{که تو مغرور دمی لحظه ای عاشق شده ای؟}

وتو گفتی:

{شده ام بله بی شک شده ام}

میروی من از ته دل بی تو آهی میکشم

تو  نگاهی میکنی من  تازیانه  میخورم

بی تو از این زندگی با هر چه دارد میبرم

تونگاهی میکنی من عاشق آن  میشوم

من به لطف تو لطیف همسان باران میشوم

تو نگاهی میکنی من هم نگاهی میکنم

تو نگه برخاک و من هم سوی ماهی میکنم

تو نگاهی میکنی ای ماه من  من خاک تو

ای که باشدسینه من همچو غنچه چاک تو

...............................................................................

                               غریبه

غریبه ای با نفس من تاب میخورد       انگار از بازدم  من آب میخورد

وجود من پیاله ای گشته سیمگون    او از پیاله من هی شراب میخورد

گم گشته ام آیا بعد قرنی آمده؟؟     یا دارداین دلم دوباره سراب میخورد

...............................................................................................................

ستاره ها ...

هر شب به چه کسی چشمک میزنند؟

به تو؟

                     به من ؟

                                          به او؟

                                                              به چه کسی؟

به هر که میزنند....

و او در هر کجا باشد....

او را پیدا میکنم وتا ابد دور او طواف خواهم کرد

۲ـ انسان خانه ای تک واحدیست یا عقل یا عشق. عشق که بیاید اگر سر سیاه زمستان هم باشد انسان حکم تخلیه عقل را میگیرد.

۳ـ عشق عاقل بهتره یا عقل عاشق ؟؟به نظر من هیچ کدوم  عشق عاشق  از همه بهتره{معنی این عبارت فلسفی اینه که تو اگر عاشق کسی هستی اونم باید عاشق تو باشه وعشقتون باید دو طرفه باشه}

۴ـپارو کردن پشت بام به عهده طبقه بالایی است یا پایینی؟اگه جوابت بالایی هاست پس عقلت رو بفرست پارو کنه حالا دل سلطان بدن توست امااگه جوابت طبقه پایینی هاست دلت رو بفرست پشت بام اما مواظب باش چشم چرونی نکنه وبا دیدن زیبایی بپره وراهش رو بکشه بره.

۵ـ عقل .عشق را دید گونه هایش سرخ شد دلش لرزید قلبش تپیدن گرفت نفسهایش به شماره افتاد و....عاشق شد.

۶ـ فکرمیکنی کسی که از روبرو میاد و بهت لبخند میزنه چی دیده و از چی تو خوشش اومده؟؟؟فکر نکن عقلت رو روی سرت دیده...نه...دلت رو دیده که از قاب چشمات بیرون اومده و فریاد میزنه{{دوستت دارم}}